Harry Reus

Net zoals bij Rudy moet ik ook zes jaar geweest zijn dat de interesse voor muziek maken er al in zat. Zo kreeg ik van de “goed heilig man” mijn eerste trommel, zo’n ketel van blik met daar overheen gespannen rubber. Al snel heb ik toen mijn eerste drumstel zelf gemaakt, naar de bakker voor lege deegbussen + deksels en bass/hihat pedal van hout, staal en spiraalveren.

Na enkele jaren sparen kocht ik mijn eerste echte drumstel het was een Tromsa, bestaande uit bass, snare, tom, basspedal en hihatstand helemaal te gek! Met het drumstel in een kruiwagen onderweg naar mijn buurjongen ontstond het eerste bandje; piano Ruud Kersten, gitaar (ja wel toen al) Gerrit Bot. Het was de boogie-woogie wat de klok sloeg.

De eerste echte band was toen Voice daarop volgde Prut, Razor Blade, Private Eye, Yankee Rose, Jinx, Double U Bean en weer Jinx. Het optreden met Jinx tijdens een Rory tribute in Lutjebroek was enorm onwijs te gek. Het begon in de middag, spullen opbouwen, afstellen en ’n happie eten met de hele meute.

Lou Martin vond de soep niet zo lekker denk ik, hij had meer oog voor z’n wijn en bier. De balletjes in die soep hadden ook iets weg van rubber, waarop ik vroeg aan Lou “do you like this soup with rubberball” Ik denk dat Lou het niet helemaal begreep, hij zal wel gedacht hebben, wat is dat nu weer voor engels, wat inderdaad niet mijn sterkste kant is, ha ha. Het optreden zelf was 1 set van ±1.45 uur.

Doordat Julian Sas en Peter Kempe ook 1 set zouden spelen was onze set zodanig samengesteld, dat dubbel repertoire voorkomen kon worden. Wat wij toen speelden waren wel de “gaan als de brandweer” nummers. Na die set was het alsof ik in de brand stond, ik was tot en met onderbroek en sokken drijf nat van het zweet en door temperatuur verschil achter het podium stond ik als een stier (wat ik ook ben) te dampen.

Het was een fantastisch optreden. De dag erna voelde ik nog steeds de tintelingen door mijn lijf heen razen, geweldig! Na afloop van die te gekke dag zaten we nog na te praten in het voor cafe prachtig, net als het moment dat we binnen kwamen die middag zat Lou Martin al aan de bar, geloof het of niet, onze voorspelling klopte………………………………..